راه مـــــا از شمـــا جـــدا شده است کُــرک وارونـه پُــر بـهــــــا شده است

از جـــراحت پُـــریــم یــــــــا مـــولا خون دل می خوریــــم یـــــــا مــــولا

معنی حمـــــد را نمــی دانیـــــــم و نمــــــــاز غفیـله می خـــــوانیـــم

بسکه در گـــــوشه ای دعـا خواندیم کاروان پیش راند و مــــا مـــانــدیــم

در پَـس پُسـتها چـــه پَست شـدیــم و چــــه بی درد و خود پرست شدیم

 نـــان تمـــام وجودمــــان شده است چهره هـــامان شبیه نان شده است

آی ، نـــو کیسه ی فــــــرو مـــــــایـه بـــــا تـوام ، بـــــا تـــو ،

 آی همسایه نهـــــــــــروانی مکـن عبـــــــــادت را

مختصـر کــن نمـــــــاز عـــــــادت را

 

  

 عشقــها عشقــهای پــــــوشــــالی

وعده هـــــا وعده هـــــای تــو خالی

 شـــــــــــور آواز را نمی فهمـــــیم

 نـــــــاله ی ســـــاز را نمی فهمــیم

گــــویی از لطف پنـــج حس پــاکـیم

 و گــــــرفتــــــار قـــحط الادراکـــــیم

 درد امـــــــــروز درد بی دردیـست

دور امـــــروز دور نــــــا مــردیـست

بس کـــــه آزرده انــــد جــــــانــم را

سرختـــر کـــــــرده ام زبـــــــانـم را

  آنکه پایش به جبهه جـا مـانده ست

چند سالیست بی عصا مانده ست

از پس انــداز چــند ســالـــه فقــط

در کـَفَش چند پینه جـا مـانده ست

بــرج ســــازان کجـــــا خبـر دارنــد کــه سر برج ، رفته یــــا مانده ست

خسته تـــر از همــیشه ام امــــروز

چقَدَر راه تـــــا خـــدا مـــــانده ست.

 

  در غروبی سرد سرد می گذشت

از کوچه ی ما دوره گرد داد می زد :

کهنه قالی می خرم دسته دوم جنس، عالی می خرم

 کاسه و ظرف سفالی می خرم

 گر نداری کوزه خالی می خرم

اشک در چشمان بابا حلقه بست

عاقبت آهی کشید بغضش شکست

اول ماه است و نان در سفره نیست

 ای خدا شکرت ولی این زندگیست؟

بوی نان تازه هوشش برده بود

اتفاقا مادرم هم روزه بود

خواهرم بی روسری بیرون دوید

گفت اقا سفره خالی می خرید...؟

 باز بـــوی باورم خـــــاکستریست

واژه هـــای دفتــرم خاکستریست

 پیش از ایــنها حـــال دیگر داشـتم

 هرچــه میگفتند بـــــاور داشــتم

 مــا به رنگی ساده عادت داشتیم

ریشـــه در گنـــج قناعت داشتیم

 پیرهـا زهــر هـلاهــل خـورده انــد

 عشق ورزان مـهر باطل خـورده اند

باز هم بحث عقیل و مـرتضی ست

آهن تفتــیده ی مــولا کجـــــاست

 نه فقط حرفی از آهن مانده است

شمع بیت المال روشن مانده است

 با خــــودم گفتم تو عاشق نیستی

آگـــــه از ســــرّ شقـــایق نیستی

غــرق در دریــا شدن کار تو نیست

 شیعه مـــولا شــدن کــارتو نیست

بین جــمع ایســـــتاده بـر نمـــــاز

 ابن ملجــــم هـــــا فـــراوانند بــاز  

خواستم چیزی بگویم د یــــر شد

 واژه هایم طعــمه ی تکفیــر شـد

 قصه ی نـــا گفته بسیار است باز

 دردهـــا خـروار خــروار است باز

  دستهارا باز در شبـــهای ســـرد

هــــــا کنید ای کودکان دوره گـرد

 مژدگــانی ای خیابان خوابــــــــها

می رسد ته مانده ی بشقابــــها

سر به لاک خویش بردیم ای دریغ

نان به نرخ روز خوردیم ای دریــــغ

 قصّـه هــای خوب رفت از یادهـــا

بی خبر مـــاند یم از بـــنیادهــــا

صحبت از عدل و عدالت نابجاست

ســــود در بازار ابن الو قــتهاست  

 گفته ام من دردهـــا را بارهـــــــا

خسته ام خسته از این تکرارهـــا

ای کــــه می آیدصدای گــریه ات

 نیمه شـــبها از پس د یوار هـــــا

گــــیر خواهد کــــرد روزی روزیت

 در گلـــوی مــال مـردم خوارهـــا

من بــه در گفتم ولیکن بشنو ند نکته هـــا را مـو به مو دیوارهــــا 

نام شما:
پست الکترونیکی :
نظرات :
بیشتر...