سرو فسا:

در سایت پایتخت،نوشته ای به قلم آقای بهیار سلیمانی نماینده مردم فسا د ردوره ششم مجلس شورای اسلامی انتشار یافته است که در آن به انتقال آب از سواحل شمالی وجنوبی به بخش مرکزی ایران انتقاد نموده و این امر راناشی از حضور افراد زاده شده در کویر در بالاترین مناصب حکومتی دانسته است .آقای بهیار سلیمانی سپس به راه حل پیشنهادی خود پرداخته و از انتقال ویا  گسیل جمعیت 5 میلیونی به مازندر ان ، 10 میلیونی به چابهار و 20 میلیونی به سواحل بوشهر وخوزستان سخن گفته اند.

آنچه  جناب سلیمانی بدان اشاره کرده اند از چند دیدگاه  با چند سوال قابل نقد است.

1-نگاه ایشان به جابجایی جمعیت بیشتر نگاه  ماشینی  ومکانیکی را درذهن متبادر می کند. چگونه ممکن است جمعیتی با قدمت هزاران سال سکونت در مناطق مرکزی  و ایران به راحتی  از محل زندگی خود دل کنده و راه سواحل شمال وجنوب را برای زندگی در پیش گیرند؟

2-به فرض  که مردم مناطق مرکزی کوچ به مناطق ساحلی را پذیرفتند،در یک سرزمین تازه ، چگونه امکان اشتغال برای جمعیتی 20 میلیونی در خوزستان وبوشهر و اشتغال 10 میلیون در چابهار و 5 میلیون د رمازندران فراهم  می گردد؟ اشتغال در سواحل مگر از چه مقدار گونه گونی و تنوع برخوردار است که خیل جمعیت با مهارت های مختلف را پوشش دهد؟

 قابل ذکر است که درحال حاضر نرخ بیکاری در خوزستان 3بیش از 14 درصد  ، در مازندران بیش از 12 در صد ودر سیستان  نیز بیش از 14  درصد است   

3- خالی شدن بخش اعظمی از مناطق مرکزی از جمعیت چگونه در راستای پدافند غیر عامل تلقی می گردد؟

4- در حال حاضر خوزستان به لحاظ زیست محیطی در وضعیتی غیر قابل سکونت تبدیل شده است، تصور کنید در این مناطق میلیونها نفر دیگر   غیر از جمعیت فعلی در خوزستان سکونت داشتند ، آن وقت چه  فاجعه انسانی بوقوع می پیوست؟

5- برای سکونت میلیونها نفر در سواحل شمالی و جنوبی  چه مقدار از سواحل و  زمین های کشاورزی می بایست خشکانده شود تا این خیل عظیم جمعیت اسکان داده شود؟

7- جمعیت ایران دارای تنوع و تفاوت در گویش و فرهنگ و نژاد ودین و... است .به فرض جابجایی جمعیت چند ده میلیونی به سواحل ،تفاوت های فرهنگی منجر   اختلافات  بین جمعیت مهاجر و بومی را ایجاد نمی کند؟حضور میلیونها جمعیت با فرهنگ های متفاوتی که فرصت های شغلی موجود بومیان  را ازآنان می گیرد، به جنگ ودرگیری اجتماعی  منجر نمی شود؟

8-تبدیل سواحل ایران به کلانشهرهای بزرگ وغیرقابل  کنترل و هم مرز با کشورهای خارجی و گاه رقیب و متخاصم،امنیت  ملی کشور را با خطر مواجه نمی سازد؟

9- انتقال مراکز سیاسی از نزدیک مرزها به مناطق داخلی ایران مانند تهران واصفهان  ،    براساس تجربه تاریخی جهت دفاع استراتژیک ا زخاک کشور و فرصت فرماندهی و دفاع بوده است. مهاجرت وسکونت را نه دستور گسیل دادن  بلکه شرایط بسیا رمتفاوت متنوع اقتصادی سیاسی  اجتماعی و... و آن  هم به صورت خود خواسته  ازطرف مردم  تعیین می کند.

10 – نکته آخر این که نباید از غفلت از ظرفیت  سهم دریا در اقتصاد  کشور غافل بود .ظرفیتی که قدر مسلم،از  آن بهینه استفاده نشده است و توجه و التفات به ان می تواند در رشد و پیشرفت واشتغال کشور را گشا باشد.

نام شما:
پست الکترونیکی :
نظرات :
بیشتر...