سرو فسا:

 پس از هر رویداد سیاسی که ورود به آن مستلزم پرداخت هزینه های سیاسی اجتماعی، اقتصادی ، قضایی و... است،اگر تحولات به وقوع پیوسته منجر به موفقیت و پیروزی شود،بی مایگان وفرصت طلبانی که در بحرانی ترین حوادث به کنج عافیت طلب  خویش خزیده اند، حاجی انا شریک گویان،در قالب مدعی راهی که بدون حضور او طی شده،د رمراسم جشن پیروزی در صف اول حاضر شده تا غوره های خود را حلوا کنند .

در جریان انتخابات ریاست جمهوری دوازدهم ،برخی مدعیان اصلاح طلبی در کنج عافیت خزیده و با این استدلال که مدیراند، زحمت حضور و هزینه دادن  مصاف سنگین انتخابات نکشیدند و یا به عمد با حضور در هیات های اجرایی و یا نظارت،عدم حضور خود را در صحنه رقابت توجیه وتاویل کردند.

پس از پیروزی حسن روحانی بود که فرصت طلبان مدعی اصلاح طلبی که نه در منش و نه در روش بویی ا زاصلاح طلبی نبرده واصلاح طلبی را در محدوده مناسبات قدرت و حوزه تحت مدیریت خود تعریف می کنند،و جز به پیشبرد حوزه تحت امر خود با هر قیمت و به وسیله هر کسی نگاه نمی کنند،میدان دار شده و با غرور وتفرعن که ضد منش اصلاح طلبی است ،حامیان دولت را دلسرد و نا امید کردند.وبدین وسیله بزرگترین خیانت را  به تفکر اصلاح طلبی و کلیت کشور نمودند ، چرا که نا امیدی از اصلاح در کشور تنها به  قدرت گرفتن دوجریان مخرب منجر می شود  .

  1. قدرت گرفتن پوپولیست ها وتندروان داخلی که آرمان ونتیجه سیاست های عوام گرایانه آنان جز به افزایش  تنش در روابط بین الملل و توزیع فقر و واگرایی سیاسی اجتماعی منجر نخواهد شد، و بهشت آنان، جهنمی مانند کره شمالی و ونزوئلا خواهد بود.
  2. توفق گفتمانی  جریان برانداز که انجام اصلاح را در کشور غیر ممکن دانسته و به چیزی جز سرنگونی کلیت نظام قائل نیست.

نتیجه رفتار دست اندر کاران ومدیران فسیل شده مدعی اصلاح طلبی و اعتدال که دیریست به تاریخ پیوسته اند وبه مناسبات قدرت پیوسته اند،وتنها به ساز قدرت می رقصند و غایت تمامی اقداماتشان راضی نگه داشتن صاحبان  قدرت ونه مردم و نه عقبه سیاسی اجتماعی دولت است،چیزی جز قدرت گرفتن دوجریان پوپولیست وجریان برانداز نیست.

مدیرانی که طمع در میوه باغ نارس دیگران کرده وتنها به بردن بهره خود فکر می کنند.

مدیرانی که با تلاش ومجاهده جریانات حامی  دولت و همراهی  مردم به پست ومناصب رسیدند ویا مناصبشان تثبیت شد، اگر به جریانات حامی دولت و خواسته های مردم مبنی بر تغییرات مطلوب درجهت پیشبرد امور مردم وقعی ننهند و با نگاه ارباب و رعیتی ، پیشنهادات و خواسته های مردم را به تمسخر گیرند و دغدغه اصلی شان مجیزه گویی و تملق و دل دادن به  جریانات مخالف دولت و یا صاحبات قدرت وثروت باشد،بزرگترین لطمه را به امید مردم د رجهت تغییر و بهبود شرایط خواهند زد و تاکنون نیز ز ده اند.

مدیرانی که امروز برمنصب  های خود تکیه زده اند باید بدانند هیچ اند اگرفراموش کنند که مناصب فعلی آنان نتیجه چه زحمات ومجاهدت ها و هزینه ها بود.

هیچ اند اگرفراموش کنند که سربزنگاه ها ، تنها کسانی که عیار و مقدار آنان درایستادگی و دادن هزینه به محک تجربه آمده است، می توانند سپر آنان باشند.

هیچ اند اگر در جهت رفع فساد سازمان یافته اقتصادی وبرکناری سوءاستفاده کنندگان از اموال و احقاق حق مردم کاری نکنند که هیچ، بلکه با فاسدان و چپاولگران بیت المال همدست وهمداستان شوند و تظلم خواهان را به حاشیه برده و ا زصحنه خارج کنند.

هیچ اند اگر انتصابشان را نه نشات گرفته از تغییرات رخ داده به وسیله مردم و حامیان شناسنامه دار دولت ، بلکه نشات گرفته از توانایی ها ویژگی ها خود بدانند و عقبه سیاسی اجتماعی  دولت را فراموش کنند.

هیچ اند اگر سر از لاک و تار خود ساخته خودبیرون  نیاورند و خانه های امیدی  را که  با خون جگر ساخته شد ه واکنون مشغول ویران کردن آنند  نبینند و و ویران کردن آن را سازندگی  جلوه دهند ودغدغه های واقعی مردم را سهم خواهی و پست خواهی و منفعت طلبی و زیاده خواهی تعریف کنند.

و آنگاه که بادی بوزد و فرو افتند و بدانند که هیچ اند  .

 

 

نام شما:
پست الکترونیکی :
نظرات :
بیشتر...